Na zdrowie

Hipokrates powiedział: „Jeśli w przyrodzie jest choroba to w przyrodzie należy szukać na nią lekarstwa.”

Witam Wszystkich, przypominam Wam o kurkach, już są!

Grzyby te są nie tylko smaczne, ale mają niesamowite właściwości prozdrowotne.

Dlatego porozmawiajmy o pieprzniku jadalnym, potocznie zwanym kurką – grzybie, któremu natura nadała wyjątkowe właściwości, ponieważ nie ma on robaków i pojawia się znacznie wcześniej niż wszystkie pozostałe gatunki grzybów.

Kurki wyróżniają się barwą (od pomarańczowej do jasnożółtej), najbardziej charakterystyczną cechą ich budowy jest to, że noga i kapelusz stanowią jedną całość. Można powiedzieć, że natura chciała zwrócić uwagę człowieka na tego grzyba, a nasi przodkowie dobrze ją zrozumieli, dlatego od czasów starożytnych kurki były szeroko stosowane w medycynie ludowej, jako środek, który polepsza pracę wątroby, wzrok, podwyższa odporność na choroby infekcyjne i jest skuteczny w likwidacji robaków ludzkich każdego gatunku.

A więc jeśli chodzi o walory lecznicze, kurki wśród wszystkich swoich braci – grzybów nie mają konkurencji.

Istnieje przekonanie, że w grzybach nie ma nic oprócz wody. Owszem, w kurkach znajduje się 88% wody, ale oprócz niej, w skład kurek wchodzą witaminy: A, E, C, PP, D2, B1, B2, minerały: wapń, magnez, sód, potas, fosfor, chlor, siarka, żelazo, mangan, fluor, a szczególnie dużo miedzi, cynku i selenu.

Podobnego składu chemicznego zawartego w kurkach może pozazdrościć niejeden kompleks witaminowy. Te wszystkie dobrodziejstwa występują przy bardzo niskiej kaloryczności – 100g to 19 kcal, śmiało, więc możemy powiedzieć, że m.in. kurki są bardzo wartościowym produktem dietetycznym, który warto stosować w dietach odchudzających.

Oprócz wyżej wymienionych składników prozdrowotnych kurek, jednym z najbardziej znaczących jest hitinomannoza. Hitinmannoza to substancja, która „zabija” wszystkie występujące w organizmie robaki ludzkie, ponieważ potrafi „rozcieńczyć” jajeczka pasożytów, których nawet sok żołądkowy nie jest w stanie rozpuścić, a przedostając się do ciała pasożytów hitinmannoza paraliżuje ich układ nerwowy, co prowadzi do ich powolnej śmierci.

Niektóre zakłady farmaceutyczne wykorzystują wyciągi hitinmannozy do produkcji leków, w odróżnieniu od preparatów medycznych hitinmannoza, w składzie kurek, „działa” znacznie łagodniej. Nie obciąża wątroby, bo właśnie taki skutek uboczny występuje w przypadku preparatów syntetycznych zawierających hitinmanozzę.

W składzie kurek znajdziemy również kwas trametonolinowy, który jest stosowany w leczeniu wirusowych zapaleń wątroby i nowotworów oraz ergosterol (prowitamina D2), który jest skuteczny w leczeniu chorób wątroby (zapalenie dróg żółciowych, otłuszczenie, naczyniak -najczęściej spotykany niezłośliwy guz wątroby). Obecność ergosterolu czyni kurki jednym z cennych źródeł roślinnej witaminy D2 (uznawanej za przeciwnowotworową).

Według danych WHO ponad 80% wszystkich zgonów na kuli ziemskiej, wywołanych jest przez choroby pasożytnicze, a 95% ludzi na świecie ma w swoim organizmie od 1 do 5 gatunków robaków ludzkich, które poważnie zagrażają ich zdrowiu (źródło: Ross Anderson (USA) i N. Krawczenko (Rosja))

Jak już kiedyś pisałem (patrz artykuł „Bitwa o ciało”), na początku XX wieku, w środowisku medycznym popularna była pasożytnicza teoria powstawania chorób. Według niej prawie wszystkie choroby wywołane są przez bakterie, pierwotniaki, wirusy, grzyby i robaki.

Rozumiem, że myśl o tym, że w organizmie człowieka może żyć do kilkuset różnego rodzaju pasożytów, (w wielkości, od zaledwie zauważalnego pod mikroskopem osobnika, do gigantycznego – ponad 15 metrowego tasiemca), u jednych powoduje strach, u drugich wstręt. Tym niemniej, kiedy mówimy o zdrowiu, należy zrozumieć pewną filozofię natury, a mianowicie, pasożyty to tylko narzędzie ewolucji w „jej rękach” dlatego otrzymały od niej zadanie, „dokuczać” nam od momentu narodzin, aż do samej śmierci, natomiast nasz układ odpornościowy dostał od natury inne zadanie – bronić nas od pasożytów. A wszystkie choroby, które nękają nasz organizm, zaczynając od kataru, grypy itp., a kończąc na nowotworach są tylko skutkiem walki pomiędzy pasożytami, a naszym układem odpornościowym. Dlatego większość podawanych przeze mnie przepisów ma jeden wspólny cel – wzmocnienie układu odpornościowego, bo na niego, w dzisiejszych czasach powinniśmy przede wszystkim liczyć, ponieważ na wiele antybiotyków pasożyty się uodporniły. Nadchodzą czasy, kiedy zwykłe przeziębienie czy zapalenie płuc dla niektórych osób może stać się ciężką nieuleczalną chorobą.

*Kuracja antypasożytnicza na wszystkie gatunki robaków ludzkich.

Uwaga!

Hitinmannoza i kwas trametonolinowy (główni „zabójcy” robaków ludzkich) są bardzo wrażliwe na obróbkę termiczną (temperaturę powyżej 55 stopni), jak również na sól spożywczą, a więc kiedy przyrządzamy smaczne potrawy z kurek, trzeba wiedzieć, że korzystamy wtedy tylko z makro i mikroelementów i witamin w nich zawartych. Natomiast, jeśli chcemy wykorzystać właściwości kurek, jako środka przeciwko robakom ludzkim to powinniśmy przyrządzić je w sposób następujący:

*Przepis nr 1.

Nalewka z kurek na wódce (dla osób dorosłych)

(proporcje dla jednej osoby)

Kuracja przeciwpasożytnicza na robaki ludzkie każdego gatunku.

Sposób przygotowania:

Niewielką garść kurek bardzo dokładnie przepłukać pod bieżącą wodą, osuszyć, drobno pokroić, aby otrzymać ilość o zawartości dwóch – trzech łyżek stołowych. Pokrojone kurki wsypać do słoika (200ml), zalać 150ml wódki i zakręcić pokrywkę. Słoik podpisać „nalewka z kurek”, (aby ktoś się nie pomylił) Odstawić do lodówki, ponieważ nalewka powinna dojrzewać w stałej temperaturze 6-8 stopni w okresie 14 dni. Nalewki nie filtrować, a przed każdym spożyciem wstrząsnąć. Pić przed snem po 1 łyżeczce nalewki (uważać aby do spożywanego płynu nie przedostały się pokrojone grzybki). Po upływie 14 dni nalewkę trzymać w ciemnym miejscu, w temperaturze pokojowej.

*Przepis nr 2.

Kuracja przeciwpasożytnicza na robaki ludzkie każdego gatunku.

Przepis na suszone kurki pozwoli korzystać z ich właściwości przeciwpasożytniczych w ciągu całego roku.

Przygotowując je w taki sposób, nie niszczymy składników leczniczych (hitinmannozy i kwasu trametonolinowego), które, jeszcze raz przypomnę, są bardzo wrażliwe na obróbkę termiczną.

Sposób przygotowania:

0,5 – 1kg kurek oczyścić, dokładnie wypłukać, osuszyć, następnie rozłożyć na tacy lub na blasze piekarnika. Kurki najlepiej suszyć na słońcu od 3 do 5 dni, dopóki nie zrobią się ciemne – wysuszone “na wiór” (na noc chowając do domu). Po wysuszeniu zmielić w młynku i przechowywać w szczelnie zamkniętym, szklanym pojemniku, w ciemnym miejscu.

Najlepiej spożywać w postaci kanapki np. chlebek posmarowany masłem i posypany proszkiem z kurek, „przykryty liściem sałaty”. Można również dodawać do potraw takich jak np. kasze, twarożek, surówki itd. jako przyprawę, ale należy pamiętać, aby potrawy nie były gorące. Nie przekraczać dawki 1-2 łyżeczek na dobę.

Uprzedzam pytanie typu:

– A czy można kurki suszyć w piekarniku lub suszarce do grzybów?

Odpowiadam: można, ale przypominam, że suszyć trzeba w temperaturze do 50 stopni, aby zachować ich wszystkie właściwości lecznicze.

Życzę Wszystkim zdrowia i pogody ducha.

Michał Tombak

Witamina K2 MK-7 – na co działa, gdzie występuje, jakie są objawy niedoboru?

Witamina K2 MK-7, coraz częściej znajdująca się w centrum uwagi badaczy i specjalistów ds. zdrowia, wyłania się jako kluczowy składnik wspierający zdrowie kości i układu sercowo-naczyniowego. Odgrywając istotną rolę w aktywacji białek zależnych od witaminy K, K2 MK-7 przyciąga uwagę ze względu na swój wpływ na zdrowie kości, elastyczność naczyń krwionośnych oraz profilaktykę chorób serca. Co warto wiedzieć o witaminie K2 MK-7? Jakie są jej naturalne źródła? Kiedy należy ją suplementować? Jak rozpoznać nadmiary i niedobory tej witaminy w organizmie?

Spis treści

1. Czym jest witamina K2 MK-7?
2. Witamina K2 MK-7 — rola w organizmie
3. Zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7
4. Naturalne źródła witaminy K2 MK-7
5. Witamina K2 MK-7 — wskazania i przeciwwskazania
6. Witamina K2 MK-7 — dawkowanie
7. Witamina K2 MK-7 — interakcje z lekami
8. Witamina K2 MK-7 a inne witaminy i minerały
9. Witamina K2 MK-7 — skutki uboczne
10. Witamina K2 MK-7 — wchłanianie i metabolizm
11. Niedobór witaminy K2 MK-7
12. Przyczyny niedoboru K2 MK-7
13. Objawy niedoboru K2 MK-7
14. Skutki niedoboru K2 MK-7
15. Nadmiar witaminy K2 MK-7
16. Przyczyny nadmiaru K2 MK-7
17. Objawy nadmiaru K2 MK-7
18. Konsekwencje nadmiaru K2 MK-7

Czym jest witamina K2 MK-7?

Witamina K2 MK-7, nazywana również menachinonem-7, stanowi jedną z form witaminy K2. Jest to rozpuszczalna w tłuszczach witamina, która odgrywa kluczową rolę w procesach związanych z krzepnięciem krwi oraz regulacją metabolizmu wapnia w organizmie człowieka. Nazwa MK-7 pochodzi od menachinonu-7, czyli chemicznej postaci tej witaminy.

Choć witamina K2 MK-7 jest jedną z form witaminy K, jej historia odkrycia jest ściśle powiązana z poznaniem całej grupy tych witamin.

Pierwsze kroki na tej drodze stawiał duński naukowiec Henrik Dam. W 1929 roku prowadził on badania nad wpływem diety pozbawionej cholesterolu na zdrowie kurcząt. Obserwował on u nich niepokojące zjawisko – nieloty cierpiały na nieprzerwane krwotoki, szczególnie w miejscach wkłucia.

Dodanie cholesterolu do diety nie rozwiązało problemu. Doprowadziło to Dama do wniosku, że w krwi musi istnieć nieznana substancja, której brak uniemożliwia prawidłowe krzepnięcie.

Odkrycie to zostało szeroko nagłośnione w niemieckiej prasie, gdzie nową substancję nazwano “Koagulationvitamin”, co po polsku oznacza “witaminę koagulacyjną”. Współcześnie znana jest ona jako witamina K, a jej nazwa nawiązuje do procesu powstawania zakrzepów krwi (koagulacji).

Dopiero w 1939 roku Henrikowi Damowi, wspólnie z amerykańskim chemikiem Edwardem Doisym, udało się wyizolować witaminę K. Cztery lata później obaj naukowcy zostali uhonorowani Nagrodą Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny za swoje odkrycie.

W latach 70. XX wieku zidentyfikowano dwie główne formy witaminy K: witaminę K1 (fitomenadion) oraz witaminę K2 (menachinony). W kolejnych latach odkryto, że witamina K2 występuje w różnych formach, w tym w postaci MK-7, która wyróżnia się długim czasem działania w organizmie.

Dzięki postępom w dziedzinie badań nad witaminą K2 MK-7 oraz jej roli w zdrowiu, naukowcy coraz lepiej rozumieją mechanizmy działania tej substancji oraz jej korzyści dla organizmu człowieka.

Witamina K2 MK-7 to forma witaminy K2 charakteryzująca się długim czasem działania w organizmie. Jest to jedna z podgrup witaminy K2, której głównym zadaniem jest aktywacja białek zależnych od witaminy K. Dzięki swojemu wydłużonemu czasowi działania, K2 MK-7 wykazuje potencjał do długotrwałego wsparcia zdrowia kości i układu sercowo-naczyniowego.

Witamina K2 MK-7 — rola w organizmie

Witamina K2 MK-7, wykazując unikalne właściwości, odgrywa istotną rolę w zdrowiu człowieka, szczególnie w zakresie zdrowia kości, serca oraz funkcjonowania układu krążenia. Jej działanie opiera się głównie na aktywacji białek zależnych od witaminy K, które pełnią kluczowe funkcje w organizmie.

Witamina K2 MK-7 odgrywa istotną rolę w metabolizmie wapnia i jego dystrybucji w organizmie. Aktywuje ona białka zależne od witaminy K, takie jak osteokalcyna, które biorą udział w mineralizacji kości poprzez wiązanie jonów wapnia z macierzą kolagenu. Dzięki temu witamina K2 MK-7 przyczynia się do utrzymania zdrowych i mocnych kości oraz redukcji ryzyka osteoporozy i złamań.

W badaniach naukowych wykazano, że witamina K2 MK-7 może mieć korzystny wpływ na zdrowie serca poprzez regulację procesów związanych z osadzaniem wapnia w naczyniach krwionośnych. Aktywuje ona białka, które hamują mineralizację tętnic i chronią przed tworzeniem się blaszek miażdżycowych. W ten sposób witamina K2 MK-7 może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

Poprzez regulację procesów związanych z krzepnięciem krwi, witamina K2 MK-7 odgrywa istotną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu układu krążenia. Aktywuje ona białka, które uczestniczą w procesach krzepnięcia, zapewniając prawidłowy przebieg tych procesów oraz redukcję ryzyka wystąpienia zakrzepów i zatorów.

Głównym mechanizmem działania witaminy K2 MK-7 jest aktywacja białek zależnych od witaminy K poprzez karboksylację reszt kwasu glutaminowego. Dzięki temu aktywowane białka są zdolne do pełnienia swoich funkcji, takich jak wiązanie wapnia w kościach, hamowanie mineralizacji tętnic oraz uczestnictwo w procesach krzepnięcia krwi.

W ten sposób witamina K2 MK-7 wykazuje szerokie spektrum działania, mając istotny wpływ na zdrowie i funkcjonowanie organizmu człowieka, szczególnie w kontekście zdrowia kości, serca oraz układu krążenia.

Zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7

Zapotrzebowanie człowieka na witaminę K2 MK-7 jest istotne dla utrzymania zdrowia kości, serca oraz prawidłowego funkcjonowania układu krążenia. Wartości zapotrzebowania mogą być zróżnicowane ze względu na wiek, stan zdrowia oraz inne czynniki.

Według wielu ekspertów i badaczy zalecane dzienne spożycie witaminy K2 MK-7 nie zostało jeszcze jednoznacznie określone. Jednakże istnieją pewne szacunkowe wartości oparte na dostępnych danych naukowych. Zazwyczaj rekomenduje się spożywanie około 50-200 mikrogramów witaminy K2 MK-7 dziennie dla dorosłych osób zdrowych.

Czynniki wpływające na zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7:

• wiek — zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7 może się zmieniać wraz z wiekiem. W starszym wieku, gdy procesy metaboliczne mogą być zaburzone, zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7 może być większe, zwłaszcza w kontekście utrzymania zdrowia kości i redukcji ryzyka chorób serca;
• choroby przewlekłe — pewne choroby przewlekłe, takie jak osteoporoza, cukrzyca czy choroby serca, mogą zwiększać zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7. Osoby cierpiące na te schorzenia mogą mieć ograniczoną zdolność wchłaniania i wykorzystywania witaminy K2 MK-7, co wymaga większej suplementacji;
• stan zdrowia — osoby w okresie rekonwalescencji po urazach, operacjach ortopedycznych czy zawałach serca mogą mieć zwiększone zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7 ze względu na potrzebę odbudowy i regeneracji tkanek oraz wspomaganie procesów gojenia się;
• dieta i styl życia — dieta bogata w źródła witaminy K2 MK-7, takie jak fermentowane produkty spożywcze, oraz odpowiednie nawyki żywieniowe i aktywność fizyczna mogą wpłynąć na zapotrzebowanie organizmu na tę witaminę. Osoby stosujące dietę ubogą w takie produkty mogą potrzebować większej suplementacji.
• płeć — zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7 nie różni się istotnie w zależności od płci. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety mają podobne potrzeby dotyczące tej witaminy, o ile nie występują specyficzne warunki zdrowotne lub inne czynniki, które mogą wpłynąć na zapotrzebowanie. Wskazuje się, że zapotrzebowanie kobiet to 55 mcg (µg) na dzień i 65 mcg (µg) u mężczyzn.

Warto podkreślić, że indywidualne zapotrzebowanie na witaminę K2 MK-7 może się różnić w zależności od wielu czynników, dlatego zawsze warto skonsultować się z lekarzem lub specjalistą ds. żywienia, aby dostosować suplementację do indywidualnych potrzeb i warunków zdrowotnych.

Naturalne źródła witaminy K2 MK-7

Witamina K2 MK-7 występuje głównie w niektórych produktach spożywczych, zwłaszcza w fermentowanych produktach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Oto główne naturalne źródła żywnościowe witaminy K2 MK-7:

• natto — natto to tradycyjne japońskie danie z fermentowanej soi, które jest jednym z najbogatszych naturalnych źródeł witaminy K2 MK-7. Proces fermentacji sprawia, że bakterie produkują duże ilości tej witaminy;
• sery — niektóre sery, zwłaszcza te wytwarzane z mleka pasteryzowanego, mogą zawierać znaczne ilości witaminy K2 MK-7. Wśród serów bogatych w tę witaminę znajdują się gouda, brie, camembert oraz niektóre odmiany sera cheddar;
• jaja — żółtko jaj kurzych jest również dobrym źródłem witaminy K2 MK-7. Jednakże zawartość tej witaminy w jajach może być zróżnicowana i zależy od diety oraz sposobu odżywiania kur;
• kiszonki — niektóre kiszonki, takie jak kiszone ogórki, kapusta czy inne warzywa kiszone, mogą dostarczać pewne ilości witaminy K2 MK-7. Proces fermentacji sprzyja produkcji tej witaminy przez bakterie mlekowe;
• kombucha — kombucha (kombucza), napój fermentowany z herbaty, może zawierać niewielkie ilości witaminy K2 MK-7. Jednakże zawartość tej witaminy w kombuczy może być zależna od warunków fermentacji i składników użytych do jej przygotowania;
• miso — miso, pasta z fermentowanej soi, popularna w kuchni japońskiej, może być również źródłem witaminy K2 MK-7, choć jego zawartość może być mniejsza w porównaniu do natto.

Należy jednak zaznaczyć, że zawartość witaminy K2 MK-7 w produktach spożywczych może się różnić w zależności od różnych czynników, takich jak:

• metoda fermentacji — dłuższy okres fermentacji zwykle zwiększa ilość witaminy K2 MK-7 w produktach spożywczych;
• marka produktu — różne marki mogą oferować produkty o różnej zawartości witaminy K2 MK-7;
• sposób przygotowania — gotowanie lub przetwarzanie żywności może obniżyć poziom witaminy K2 MK-7.

W przypadku niedoboru witaminy K2 MK-7 w diecie można rozważyć suplementację. Należy jednak skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem suplementacji, aby ustalić odpowiednią dawkę.

Regularne spożywanie tych produktów może pomóc w zaspokojeniu zapotrzebowania organizmu na witaminę K2 MK-7. Dla osób, które nie są w stanie regularnie spożywać tych produktów, istnieje również opcja suplementacji witaminą K2 MK-7, która może być skutecznym sposobem na uzupełnienie niedoborów tej witaminy w diecie.

Witamina K2 MK-7 — wskazania i przeciwwskazania

Suplementacja witaminą K2 MK-7 może być rozważana w przypadku osób, które mają niedobór tej witaminy lub są narażone na zwiększone ryzyko wystąpienia określonych schorzeń.

Główne wskazania do suplementacji witaminą K2 MK-7:

• zdrowie kości — osoby narażone na ryzyko osteoporozy lub mające problemy z gęstością kości mogą korzystać z suplementacji witaminą K2 MK-7, aby wspomóc mineralizację kości i redukcję ryzyka złamań;
• zdrowie serca — osoby ze zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych, takie jak miażdżyca, nadciśnienie tętnicze czy choroba wieńcowa, mogą korzystać z suplementacji witaminą K2 MK-7 w celu poprawy elastyczności naczyń krwionośnych i redukcji osadzania się wapnia w tętnicach;
• wspomaganie terapii — w niektórych przypadkach suplementacja witaminą K2 MK-7 może być wskazana jako uzupełnienie terapii lekowej, zwłaszcza u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (antykoagulanty), takie jak warfaryna. Witamina K2 MK-7 może pomóc w utrzymaniu prawidłowego poziomu krzepliwości krwi.
• okres rekonwalescencji — osoby powracające po operacjach ortopedycznych, złamaniach kości czy zawałach serca mogą korzystać z suplementacji witaminą K2 MK-7, aby wspomóc proces gojenia się i regeneracji tkanek;
• nowotwory – właściwy poziom witaminy K może zmniejszyć ryzyko nowotworów, w szczególności nowotworu wątroby. Badania naukowe sugerują, że witamina K2 MK-7 może mieć pewne potencjalne zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu nowotworu wątroby, chociaż obecnie brakuje konkretnych dowodów klinicznych na potwierdzenie tego efektu.
• choroba krwotoczna noworodków (VKDB) — jest rzadkim, ale potencjalnie groźnym schorzeniem, które może wystąpić u niemowląt w wyniku niedoboru witaminy K. Witamina K odgrywa kluczową rolę w procesach krzepnięcia krwi, zapewniając właściwe funkcjonowanie układu krwiotwórczego i zapobiegając nadmiernemu krwawieniu. Suplementacja witaminą K, zwłaszcza w postaci witaminy K1 (fitomenadionu), jest rutynowo zalecana noworodkom w celu zapobiegania VKDB. Jednakże istnieją badania sugerujące, że witamina K2 MK-7 może być równie skuteczna lub nawet skuteczniejsza niż witamina K1 w zapobieganiu tej chorobie.

Mimo licznych korzyści zdrowotnych istnieją pewne sytuacje, w których suplementacja witaminą K2 MK-7 może być niewskazana lub wymaga konsultacji z lekarzem. Oto główne przeciwwskazania:

• nadmiar witaminy K — osoby przyjmujące leki przeciwzakrzepowe (antykoagulanty) lub mające nadmiar witaminy K w organizmie powinny unikać suplementacji witaminą K2 MK-7 bez konsultacji z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do zakłóceń w procesach krzepnięcia krwi;
• alergia lub nietolerancja — osoby uczulone na składniki suplementów zawierających witaminę K2 MK-7 powinny unikać ich spożywania lub wybierać alternatywne formy suplementacji;
• ciężkie schorzenia — w przypadku ciężkich schorzeń, takich jak niewydolność nerek czy zaburzenia metaboliczne, konieczne może być dostosowanie dawki pod nadzorem lekarza lub całkowite zaniechanie suplementacji witaminą K2 MK-7.

UWAGA

Zawsze warto konsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem suplementacji witaminą K2 MK-7, zwłaszcza jeśli istnieją obawy dotyczące zdrowia lub przyjmowane są inne leki. Indywidualna ocena stanu zdrowia i potrzeb organizmu pozwoli na bezpieczne i skuteczne korzystanie z korzyści płynących z suplementacji witaminą K2 MK-7.

Witamina K2 MK-7 — dawkowanie

Witamina K2 MK-7 to niezwykle ważny składnik odżywczy, który odgrywa kluczową rolę w wielu procesach zachodzących w organizmie. Chociaż jej naturalne źródła są dostępne, suplementacja może być wskazana dla optymalizacji zdrowia. W tym akapicie omówimy dawkowanie witaminy K2 MK-7, jej synergię z witaminą D3 oraz sposoby przyjmowania.

Zalecane dzienne spożycie witaminy K2 MK-7 wynosi 50-120 mikrogramów (mcg). Dokładna dawka zależy od indywidualnych potrzeb i może się różnić w zależności od wieku, płci, stanu zdrowia i diety.

Witamina K2 MK-7 działa synergicznie z witaminą D3, co oznacza, że ​​wspólnie wzmacniają swoje właściwości prozdrowotne. Zaleca się stosowanie ich w proporcji 1:1, na przykład 20 mcg witaminy D3 i 20 mcg witaminy K2.

Witamina K2 MK-7 jest dostępna w różnych formach, m.in.:

• tabletki — najpopularniejsza forma, łatwa do połknięcia i dozowania;
• kapsułki — zawierają olejową zawiesinę witaminy K2, co może zwiększyć jej wchłanianie;
• płyny — wygodna forma dla dzieci i osób mających problemy z połykaniem tabletek.

Właściwa suplementacja witaminy K2 MK-7 pozwala na uzyskanie optymalnych efektów prozdrowotnych, takich jak wzmocnienie kości i zębów, zapobieganie osteoporozie, zmniejszenie ryzyka chorób serca, poprawa krzepnięcia krwi, wzmocnienie układu odpornościowego

Dawkowanie witaminy K2 MK-7 jest kluczowe dla uzyskania optymalnych efektów suplementacji. Zaleca się stosowanie 50-120 mcg dziennie w połączeniu z witaminą D3 w proporcji 1:1. Ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem suplementacji i wybierać suplementy z wiarygodnych źródeł.

Witamina K2 MK-7 — interakcje z lekami

Witamina K2 MK-7 jest niezbędnym składnikiem odżywczym dla zdrowia, jednak może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami i suplementami.

Witamina K2 MK-7 może zmniejszać skuteczność leków przeciwkrzepliwych, takich jak acenokumarol (Sintrom) i warfaryna (Warfin). Dzieje się tak, ponieważ witamina K2 MK-7 jest niezbędna do prawidłowego krzepnięcia krwi, a leki przeciwkrzepliwe działają poprzez hamowanie tego procesu.

Pacjenci stosujący leki przeciwkrzepliwe powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem suplementacji witaminy K2 MK-7, monitorować współczynnik INR (International Normalized Ratio) podczas przyjmowania witaminy K2 MK-7 oraz unikać spożywania dużych ilości pokarmów bogatych w witaminę K.

Niektóre antybiotyki, takie jak gentamycyna i klindamycyna, mogą zmniejszać wchłanianie witaminy K2 MK-7. Osoby przyjmujące antybiotyki powinny skonsultować się z lekarzem w sprawie suplementacji witaminy K2 MK-7 i monitorować poziom witaminy K w organizmie.

Witamina K2 MK-7 może wchodzić w interakcje z innymi suplementami diety, które wpływają na krzepnięcie krwi, np. z dziurawcem zwyczajnym i żeń-szeniem.

Witamina K2 MK-7 jest ważnym składnikiem odżywczym, ale może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami i suplementami diety. Ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem suplementacji witaminy K2 MK-7, zwłaszcza jeśli przyjmujesz leki przeciwkrzepliwe lub antybiotyki.

Osoby przyjmujące suplementy diety powinny poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich przyjmowanych preparatach.

Witamina K2 MK-7 a inne witaminy i minerały

Witamina K2 MK-7, działając synergistycznie z innymi składnikami odżywczymi, może odgrywać istotną rolę w utrzymaniu zdrowia kości oraz funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego. Oto główne interakcje witaminy K2 MK-7 z innymi składnikami odżywczymi:

• witamina D3 — jest niezbędna dla prawidłowego wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego i utrzymania jego prawidłowych poziomów we krwi. Witamina K2 MK-7 wspomaga transport wapnia z krwi do kości, zapewniając jego skuteczną mineralizację. Współdziałanie witamin D3 i K2 MK-7 sprzyja utrzymaniu zdrowych kości oraz może redukować ryzyko osteoporozy i złamań;
• wapń — jest kluczowym składnikiem dla zdrowia kości, ale jego efektywność w utrzymaniu zdrowych kości zależy od prawidłowej mineralizacji, której sprzyja witamina K2 MK-7. Kombinacja wapnia z witaminą K2 MK-7 może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka utraty masy kostnej i wystąpienia osteoporozy;
• magnez — odgrywa istotną rolę w metabolizmie wapnia i witaminy D3, co wpływa na zdrowie kości. Dodatkowo magnez może wpływać na aktywność enzymów biorących udział w metabolizmie witaminy K, co może mieć znaczenie dla funkcji krzepnięcia krwi. Zatem odpowiednie spożycie magnezu może wspierać działanie witaminy K2 MK-7 i zapobiegać nieprawidłowym procesom mineralizacji kości.

Dzięki synergii między witaminą K2 MK-7, witaminą D3, wapniem i magnezem możliwe jest kompleksowe wsparcie zdrowia kości oraz układu sercowo-naczyniowego. Regularne spożywanie tych składników odżywczych w odpowiednich proporcjach może przyczynić się do utrzymania zdrowych kości, elastycznych naczyń krwionośnych oraz prawidłowego krążenia krwi, co ma istotne znaczenie dla ogólnego stanu zdrowia. Warto jednak pamiętać o zachowaniu równowagi i unikaniu nadmiernego spożycia poszczególnych składników, a także skonsultować się z lekarzem lub dietetykiem w przypadku wątpliwości.

Witamina K2 MK-7 — skutki uboczne

Podczas gdy witamina K2 MK-7 jest powszechnie uznawana za bezpieczną i skuteczną, istnieje kilka aspektów dotyczących jej stosowania, które mogą wymagać uwagi. Oto kilka potencjalnych skutków ubocznych związanych z suplementacją witaminy K2 MK-7:

• interakcje z lekami — osoby przyjmujące leki przeciwzakrzepowe (antykoagulanty), takie jak warfaryna, powinny zachować ostrożność przy suplementacji witaminą K2 MK-7. Witamina K2 MK-7 może wpływać na proces krzepnięcia krwi, co może prowadzić do interakcji z tego rodzaju lekami;
• nadmiar witaminy K — choć nadmiar witaminy K zwykle nie jest problemem, ponieważ witaminy K są rozpuszczalne w tłuszczach i rzadko prowadzą do toksyczności, osoby przyjmujące duże dawki witaminy K2 MK-7 powinny monitorować swoje spożycie, aby uniknąć ewentualnych negatywnych skutków;
• reakcje alergiczne — choć są one rzadkie, istnieje ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych na składniki suplementów zawierających witaminę K2 MK-7. Osoby z alergią na soję, zboża lub inne składniki mogą być szczególnie narażone na tego rodzaju reakcje;
• problemy gastryczne — niektóre osoby mogą doświadczać problemów żołądkowych, takich jak nudności, zgaga czy bóle brzucha, po spożyciu dużej ilości witaminy K2 MK-7. W takich przypadkach zaleca się ograniczenie dawki lub spożywanie witaminy K2 MK-7 wraz z posiłkiem;
• interakcje z innymi składnikami odżywczymi — nadmierna suplementacja witaminą K2 MK-7 może wpływać na równowagę innych składników odżywczych, zwłaszcza wapnia i magnezu. Długotrwała suplementacja dużymi dawkami witaminy K2 MK-7 może prowadzić do nieprawidłowego wykorzystania lub nadmiernego gromadzenia się wapnia w organizmie.

Warto podkreślić, że większość osób nie doświadcza skutków ubocznych po stosowaniu zalecanych dawek witaminy K2 MK-7, zwłaszcza gdy jest ona stosowana zgodnie z zaleceniami lekarza lub specjalisty ds. żywienia. Jednakże, w przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepożądanych objawów, zawsze zaleca się zaprzestanie stosowania suplementu i skonsultowanie się z lekarzem. Działanie witaminy K2 MK-7 może różnić się w zależności od indywidualnych warunków zdrowotnych i reakcji organizmu, dlatego monitorowanie stanu zdrowia i regularne konsultacje medyczne są kluczowe przy suplementacji tym składnikiem.

Witamina K2 MK-7 — wchłanianie i metabolizm

Witamina K2 MK-7, podobnie jak inne witaminy K, przechodzi przez złożony proces wchłaniania, metabolizmu i wydalania z organizmu.

Witamina K2 MK-7 jest rozpuszczalna w tłuszczach, co oznacza, że ​​jej wchłanianie z przewodu pokarmowego wymaga obecności tłuszczów i żółci. Po spożyciu witamina K2 MK-7 zostaje uwolniona z pożywienia i absorbowana głównie w jelicie cienkim. Wchłonięta witamina K2 MK-7 zostaje następnie wchłonięta do krwiobiegu, gdzie transportowana jest do różnych tkanek i narządów.

Po wchłonięciu do krwiobiegu witamina K2 MK-7 łączy się z białkami nośnikowymi, głównie z albuminami i lipoproteinami. Transportowana w formie związanej z białkami, witamina K2 MK-7 dociera do komórek, gdzie odbywa się jej metabolizm. Witamina K2 MK-7 pełni funkcję kofaktora dla karboksylazy, enzymu niezbędnego do aktywacji białek zależnych od witaminy K (VKDP), które odgrywają kluczową rolę w procesie krzepnięcia krwi oraz regulacji mineralizacji kości.

Witamina K2 MK-7, podobnie jak inne witaminy K, ulega metabolizmowi w wątrobie i jest następnie wydalana z organizmu głównie przez żółć i mocz. Produkty metabolizmu witaminy K, zwłaszcza nieaktywna forma, czyli witamina K2 MK-4, mogą być również wydalane z kałem.

Ważne jest zauważenie, że witamina K2 MK-7 wykazuje dłuższy czas krążenia w organizmie niż inne formy witaminy K, co może wpływać na jej dostępność dla różnych tkanek i organów. Ponadto skuteczność wchłaniania i metabolizmu witaminy K2 MK-7 może być różna w zależności od indywidualnych czynników, takich jak stan zdrowia, dieta, czy obecność innych składników odżywczych.

Witamina K2 MK-7, choć wykazuje dobrą biodostępność i stabilność w organizmie, może również podlegać różnym procesom metabolizmu i wydalania, które mogą być regulowane przez różne czynniki. Dalsze badania nad tymi procesami są istotne dla lepszego zrozumienia roli witaminy K2 MK-7 w organizmie oraz optymalnego wykorzystania jej potencjału zdrowotnego.

Przyczyny niedoboru K2 MK-7

• niewystarczające spożycie pokarmów bogatych w witaminę K2 MK-7 — witamina K2 MK-7 występuje głównie w produktach fermentowanych, takich jak natto, oraz w niektórych produktach pochodzenia zwierzęcego, jak wątróbka, jaja czy produkty mleczne. Osoby, które spożywają ograniczoną ilość tych pokarmów, mogą mieć niedobór witaminy K2 MK-7;
• zaburzenia wchłaniania pokarmowego — zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak celiakia czy choroba Leśniowskiego-Crohna, mogą wpływać na wchłanianie witaminy K2 MK-7 z pożywienia, co prowadzi do jej niedoboru;
• używanie leków, które mogą zakłócać wchłanianie witaminy K — niektóre leki, takie jak antybiotyki czy leki przeciwzakrzepowe, mogą wpływać na wchłanianie i metabolizm witaminy K2 MK-7, co może prowadzić do jej niedoboru.

Objawy niedoboru K2 MK-7

• nadmierne krwawienie — witamina K2 MK-7 pełni kluczową rolę w procesie krzepnięcia krwi poprzez aktywację białek zależnych od witaminy K. Niedobór witaminy K2 MK-7 może prowadzić do nadmiernego krwawienia, skłonności do siniaków oraz długotrwałego gojenia się ran;
• osłabienie kości — witamina K2 MK-7 wpływa na mineralizację kości poprzez regulację transportu wapnia do kości. Niedobór witaminy K2 MK-7 może prowadzić do osłabienia kości, zwiększonego ryzyka złamań i rozwoju osteopenii lub osteoporozy;
• zaburzenia sercowo-naczyniowe — brak wystarczającej ilości witaminy K2 MK-7 może wpływać na zdrowie serca i naczyń krwionośnych, prowadząc do zwiększonego ryzyka miażdżycy, nadciśnienia tętniczego czy chorób serca.

Skutki niedoboru K2 MK-7

• zwiększone ryzyko krwawień — niedobór witaminy K2 MK-7 może prowadzić do zaburzeń krzepnięcia krwi, co z kolei zwiększa ryzyko krwawień, nawet przy drobnych urazach;
• osłabienie układu kostnego — brak witaminy K2 MK-7 może prowadzić do utraty masy kostnej i osłabienia kości, co zwiększa ryzyko złamań oraz rozwoju osteopenii i osteoporozy;
• zwiększone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych — niedobór witaminy K2 MK-7 może wpływać na zdrowie serca i naczyń krwionośnych, co zwiększa ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, takich jak miażdżyca czy nadciśnienie tętnicze.

Ważne jest regularne spożywanie pokarmów bogatych w witaminę K2 MK-7 oraz utrzymanie zdrowego stylu życia, aby uniknąć niedoboru tego ważnego składnika odżywczego. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K2 MK-7 zaleca się skonsultowanie się z lekarzem, który może zalecić odpowiednie badania diagnostyczne i ewentualną suplementację.

Nadmiar witaminy K2 MK-7

Nadmiar witaminy K2 MK-7, podobnie jak w przypadku niedoboru, może prowadzić do różnych problemów zdrowotnych, co sprawia, że kontrolowanie spożycia tej witaminy jest bardzo ważne.

Przyczyny nadmiaru K2 MK-7

• nadmierna suplementacja — jedną z głównych przyczyn nadmiaru witaminy K2 MK-7 jest nadmierna suplementacja tym składnikiem. Osoby, które regularnie spożywają duże dawki suplementów zawierających witaminę K2 MK-7, mogą narazić się na ryzyko nadmiaru;
• spożywanie dużych ilości pokarmów bogatych w witaminę K2 MK-7 — choć nadmiar witaminy K2 MK-7 z pożywienia jest rzadki, spożywanie dużych ilości pokarmów fermentowanych, takich jak natto, lub innych produktów bogatych w tę witaminę, może prowadzić do nadmiaru;
• interakcje z lekami — niektóre leki mogą również wpływać na metabolizm witaminy K2 MK-7, co może skutkować jej nadmiarem w organizmie. Osoby stosujące leki przeciwzakrzepowe lub inne leki wpływające na układ krzepnięcia krwi powinny być szczególnie ostrożne.

Objawy nadmiaru K2 MK-7

• zakrzepica — nadmiar witaminy K2 MK-7 może prowadzić do nadmiernego krzepnięcia krwi, co z kolei zwiększa ryzyko powstawania skrzeplin i zakrzepów. Objawy mogą obejmować obrzęk, bolesność i zaczerwienienie nóg oraz inne objawy związane z zakrzepicą;
• zaburzenia żołądkowo-jelitowe — niektóre osoby mogą doświadczać problemów żołądkowych, takich jak nudności, wymioty czy biegunka, po spożyciu nadmiernych ilości witaminy K2 MK-7;
• interakcje z innymi składnikami odżywczymi — nadmiar witaminy K2 MK-7 może wpływać na równowagę innych składników odżywczych, zwłaszcza wapnia i magnezu. Może to prowadzić do nadmiernego gromadzenia się wapnia w organizmie, co z kolei może zwiększać ryzyko tworzenia się kamieni nerkowych czy zwapnienia tkanek miękkich.

Konsekwencje nadmiaru K2 MK-7

• zwiększone ryzyko zakrzepicy — nadmiar witaminy K2 MK-7 może prowadzić do nadmiernego krzepnięcia krwi, co zwiększa ryzyko powstawania skrzeplin i zakrzepów, co z kolei może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak zawał serca czy udar mózgu;
• problemy żołądkowo-jelitowe — spożywanie nadmiernych ilości witaminy K2 MK-7 może prowadzić do problemów żołądkowo-jelitowych, takich jak nudności, wymioty czy biegunka, co może prowadzić do dyskomfortu i zaburzeń wchłaniania innych składników odżywczych;
• zaburzenia równowagi składników odżywczych — nadmiar witaminy K2 MK-7 może wpływać na równowagę wapnia i magnezu w organizmie, co może prowadzić do nieprawidłowego gromadzenia się wapnia w tkankach, co z kolei może zwiększać ryzyko kamieni nerkowych czy zwapnienia tkanek miękkich.

Kontrolowanie spożycia witaminy K2 MK-7 jest kluczowe dla utrzymania zdrowia i uniknięcia nadmiaru, który może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Osoby stosujące suplementy witaminowe powinny skonsultować się z lekarzem, aby ustalić odpowiednie dawki i uniknąć nadmiernego spożycia. W przypadku objawów nieprawidłowego spożycia witaminy K2 MK-7 zaleca się skonsultowanie się z lekarzem w celu diagnozy i ewentualnego dostosowania diety lub leczenia.

Z internetu medycznego

Japońska metoda „shiatsu ′′

wpływa na punkt poprzez uciskanie palcami ręki. Może być stosowany w połączeniu z ruchami obrotowymi w obszarze wybranego punktu – w kierunku wskazówek zegara i w przeciwnym kierunku.

Wykonanie:

1. Znalazłeś niezbędny punkt, aby wyeliminować te zjawiska, które Cię niepokoją. Najpierw zrób lekki ucisk (w ciągu 30 sekund). – to poprawi miejscowe krążenie krwi.

2. Następnie masuj, starając się nie sprawiać bólu: zrób 9 zgodnie z ruchem wskazówek zegara i 9 przeciwnie do ruchów wskazówek zegara.

3. Czas trwania masażu punktowego w każdym punkcie nie powinien przekraczać 3-4 minut.

Punkt 1

Bezsenność, nerwica, ból głowy, wegetatywna dystonia naczyniowa, migrena.

Punkt znajduje się na głowie, w dole ciemieniowym, w środku linii łączącej górne wierzchołki małżowin usznych. Starożytni chińscy lekarze nazywali ten punkt “zbiorem 100 chorób”.

Bardzo skuteczny środek na bezsenność: przed pójściem do łóżka należy przez 8-10 minut ogrzewać gorącym strumieniem prysznica cały kręgosłup, począwszy od odcinka szyjnego. Następnie wytrzyj się delikatnie i w ciepłej koszuli połóż się prosto do łóżka. Będziecie mieli dobry sen. Dodatkowo można ogrzewać okolice przynosowe łącznie z brodą leżąc w łóżku.

Punkt 2

Pogorszenie wzroku, zatkany nos.

W wewnętrznym kąciku oka, w odległości około 0,3 cm, nazywane “jasnym światłem”.

Punkt 3

Zawroty głowy, ból w przedniej części głowy (naczyniowej), pęcherz moczowy.

Na początku łuku brwiowego, powyżej punktu 2. Jeżeli stwierdzisz ból w punkcie 3 (świadczy to o chorobie pęcherza moczowego) – masuj ten punkt zgodnie z zaleceniami, a będziesz mógł uniknąć lub wyeliminować początki choroby.

Punkt 4

Słaby wzrok, naczyniowe migrenowe bóle głowy.

Na zewnętrznym końcu brwi znajduje się punkt zwany “nicią bambusową”.

Punkt 5

Skórcze u dorosłych i dzieci, bezsenność, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia widzenia.

Znajduje się w środkowej części mostka nosa, na pionowej linii biegnącej od czubka nosa. Noszący poetycką nazwę “spotkanie w świątyni”. Jeśli Twoje dziecko ma skurcz, nie wpadaj w panikę – wykonaj delikatny masaż punktu 5, a dziecko się uspokoi. Jeśli cierpisz na bezsenność, bóle lub zawroty głowy, masaż tego punktu znacznie poprawi Twój stan.

Punkt 6

Migrena.

Ulgę szybko przynosi masaż punktu 6 leżącego około 0,6 cm poza zewnętrznym kącikiem oka.

Punkt 7

Bóle i zawroty głowy, choroby oczu, zaburzenia emocjonalne.

Nazywany “słońcem”: znajduje się w zagłębieniu skroniowym pomiędzy zewnętrznym końcem brwi a wierzchołkiem ucha.

Punkt 8

Bóle i zawroty głowy, zaburzenia mowy, zaburzenia żołądkowe, zapalenie zatok szczękowych.

Punkt “czterech białych” znajduje się 1 cm poniżej linii środkowej oczodołu na poziomie źrenicy. Będzie nieocenioną pomocą, jeśli masz tiki górnych powiek, bóle i zawroty głowy, zaburzenia mowy. Bolesność w tym miejscu może wskazywać na problemy żołądkowe lub zapalenie zatok szczękowych.

Punkt 9

Nerwowy tik mięśni twarzy.

Punkt “spiżarnia ziemska” znajduje się 1 cm poza kącikiem ust.

Punkt 10

Powiększona tarczyca, zaburzenia mowy, zapalenie mięśni szyjnych.

Znajduje się z przodu i w górę od kącika dolnej szczęki; jeśli dotkniesz tego miejsca palpacyjnie, znajdziesz wgłębienie. Punkt ten nazywany jest osią policzka. W przypadku trudności z obracaniem szyi, wymuszonej napiętej pozycji głowy – natychmiast rozpocząć masaż punktu 10.

Punkt 11

Omdlenia, szok, napady histeryczne, obrzęk twarzy, tiki nerwowe.

Znajduje się pod czubkiem nosa – nazywany przez Chińczyków “środkiem człowieka”.

Punkt 12

To samo co w punkcie 11, tu jest także aktywacja funkcji mózgu i narządów wewnętrznych.

Podobne wskazania ma sąsiedni punkt 12, położony na linii pośrodkowej w centrum bruzdy bródkowo-wargowej.

Punkt 13

Antystres, strach, niepokój, negatywne emocje.

W centrum wewnętrznej części podbródka znajduje się punkt zwany punktem antystresowym. Przy wszystkich negatywnych nieoczekiwanych wiadomościach, strachu, wysokim napięciu emocjonalnym, naciskaj kciukiem prawej ręki na ten punkt. Masując twarz, wspomagasz silne rozluźnienie mięśni całego organizmu i uwalniasz napięcie.

Identyfikując bolesne miejsca na twarzy, eliminujesz pewne nieprawidłowości w funkcjonowaniu Twojego organizmu, unikając często bardzo nieprzyjemnych konsekwencji. Potraktuj te wskazówki jako dodatkowe wsparcie w sytuacji, kiedy pojawią się powyższe problemy.

Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła

Spis treści

• Przyczyny spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardła
• Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła – objawy
• Spływanie wydzieliny z zatok po tylnej ścianie gardła
• Wydzielina w gardle a zapalenie zatok – objawy
• Jak leczyć zapalenie zatok?

Przyczyny spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardła

Przewlekły zespół spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardła może być objawem chorób górnych dróg oddechowych bądź występować jako schorzenie samo w sobie. Uznawane jest za jedną z najczęstszych przyczyn uporczywego przewlekłego kaszlu, kaszlu napadowego oraz świszczącego oddechu.

Zespół PNSD ten wywoływany jest przez:

• alergiczny nieżyt nosa – błony śluzowe po kontakcie z alergenem reagują nadprodukcją wydzieliny;
• niealergiczny nieżyt nosa – naczynioruchowy nieżyt błony śluzowej nosa, fizyczne i chemiczne czynniki drażniące, skrzywienie przegrody nosa, polipy, brodawczaki;
• przewlekłe infekcje górnych dróg oddechowych;
• przerost migdałków podniebiennych lub migdałka gardłowego;
• zapalenie zatok (ostre lub przewlekłe) oraz ich wady anatomiczne (zwężone ujścia);
• chorobę refluksowa przełyku.

Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła – objawy

Mechaniczne drażnienie receptorów zlokalizowanych w ścianie gardła i krtani przez spływającą wydzielinę powoduje nieprzyjemne objawy zespołu przewlekłego spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardła, takie jak:

• przewlekły oraz napadowy kaszel;
• świszczący oddech;
• potrzeba ciągłego połykania wydzieliny zalegającej w gardle;
• nieświeży oddech;
• obrzęk błony śluzowej nosa;
• trudności w oddychaniu;
• nudności.

Gdy przyczyną jest alergiczny nieżyt nosa, pomocne okazują się wziewne glikokortykosteroidy oraz doustne leki antyhistaminowe stosowanie w okresach zaostrzenia choroby. W przypadku wad anatomicznych oraz polipów, brodawczaków uniemożliwiających prawidłową wentylację zatok konieczna może okazać się korekta chirurgiczna. W refluksie żołądkowo-przełykowym pomocne staje się stosowanie leków zmniejszających kwaśność soku żołądkowego (blokery pompy protonowej, blokery receptorów histaminowych).

Spływanie wydzieliny z zatok po tylnej ścianie gardła

Uporczywa wydzielina bardzo często stanowi efekt stanu zapalnego zatok, będącego zazwyczaj zejściem infekcji górnych dróg oddechowych. Zapalenie zatok może być ostre lub przewlekłe.

Początkowo, podczas zwykłego przeziębienia, które powodowane jest przez wirusy, dochodzi do obrzęku błony śluzowej jam nosowych oraz przynosowych i zwiększonej produkcji wydzieliny. Wydzielina ta jest płynna i bezbarwna. Z reguły zapalenie wirusowe mija samoistnie po 3–4 dniach.

Gdy jednak dojdzie do dużego obrzęku, który całkowicie zamyka ujścia zatok, zalegająca przez dłuższy czas wydzielina staje się doskonałą pożywką dla bakterii. Ta przewlekła forma zapalenia objawia się ropnym, gęstym katarem, uczuciem rozpierania w okolicach czołowych i przynosowych oraz podwyższeniem temperatury ciała.

Wydzielina w gardle a zapalenie zatok – objawy

Najczęstszymi objawami zapalenia zatok są:

• uczucie zatkania, rozpierania nosa, niemożności oczyszczenia go z zalegającej wydzieliny;
• katar;
• zaburzenia węchu;
• drapanie w gardle, kaszel, chrypka, chrząkanie – jako objaw spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardła i związanego z tym drażnienia zakończeń nerwowych;
• ból głowy, twarzy, rozpieranie okolic czołowych oraz przynosowych.

Jak leczyć zapalenie zatok?

Leczenie zapalenia zatok zależy w głównej mierze od jego etiologii. Gdy jest wywołane przez wirusy, z reguły mija samoistnie po 3–4 dniach. jeśli natomiast jego przyczyną są bakterie, konieczne staje się zastosowanie antybiotyku przez 10–14 dni. Bardzo ważnym elementem leczenia są działania mające na celu upłynnienie zalegającej wydzieliny, które w znacznym stopniu ułatwia jej usuwanie. W tym celu stosuje się:

• leki obkurczające błonę śluzową (np. preparaty zawierające pseudoefedrynę), występujące często w postaci kropli, aerozoli do nosa;
• środki mukolityczne, zwiększające płynność zalegającego śluzu;
• leki przeciwzapalne (np. ibuprofen), zmniejszające obrzęk oraz działające przeciwbólowo i przeciwgorączkowo.

Gdy wyżej wymienione metody leczenia nie przynoszą pożądanego skutku, konieczne może okazać się wykonanie punkcji zatok. Jest to zabieg mający na celu usunięcie zgromadzonej zakażonej wydzieliny, wypłukanie chorej zatoki oraz bezpośrednie podanie antybiotyku. W zależności od ilości zgromadzonego śluzu wykonuje się jeden lub kilka etapów zabiegu. Skuteczne okazuje się także płukanie zatok przy pomocy dostępnych bez recepty irygatorów.

Nie wolno lekceważyć przewlekającego się zapalenia zatok, gdyż niejednokrotnie może ono doprowadzić do groźnych powikłań, jak ropne zapalenie oczodołu, zapalenie kości, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.